Twee november, een dag om nooit te vergeten. Vorig jaar kreeg ik wat met mijn vriend op deze dag. Een bijzondere dag.

 

Nu, een jaar later is het iets minder leuk. Het idee van "een jaar" is toch wel iets groots. Niet alleen omdat ik nooit gedacht had dat ik zo een lange tijd een relatie vol zou houden. Maar die jaar staat ook wel voor een jaar lang ruzie en wantrouwen. Hoewel we ook mooie momenten hebben, dat is misschien 10%. De ruzies hebben een groter aandeel in onze "relatie". In hoeverre we het een relatie kunnen noemen.

 

Gisterochtend was het weer zover. "Je hebt zeker weer wat voor me te verbergen he!". Zegt hij als ik vraag of hij mijn telefoon wil aangeven. Na een jaar begrijpt hij nog steeds niet dat ik voor hem heb gekozen, dat ik elke ochtend naast hem wakker wordt. Het is vermoeiend. Vooral omdat ik gewoon echt niet meer weet wat ik moet doen om zijn vertrouwen te winnen. Mijn mannelijke vrienden spreek ik allemaal bijna niet meer, omdat ik weet dat hij daar moeite mee heeft. Hoever moet ik nog gaan?

 

Vorige week waren we in de Efteling en toen ik een smsje kreeg dat een vriend van me ook in de Efteling was, kreeg ik al gelijk buikpijn. De vorige keer dat ik met deze vriend aan de telefoon zat, was dat de aanleiding dat mijn vriend me had geslagen.

Toen ik het smsje kreeg verkrampte ik vrijwel direct. Wat als hij straks weer zo boos wordt? Dan is onze dagje samen mooi verkloot. Buikpijn van angst voor mij vriend. Het was dezelfde buikpijn die ik vroeger had als mijn stiefmoeder thuis kwam. Bang dat je was fout doet. Sinds wanneer is het fout om een vriend van je gedag te zeggen? Jullie snappen vast wel dat dit niet normaal is. Dit is geen gezonde relatie!

 

Vanmiddag moest ik naar de psych. Ze heeft één ding gezegd dat me zoveel kracht heeft gegeven. "Ik denk dat het niet aan jou ligt.." Ergens weet je het wel, maar je wilt het gewoon van iemand anders horen. Tijdens de gesprekken heb ik wel eerder mijn tranen proberen te bedwingen, maar dat lukte nu niet meer.

Begrip en erkenning. Dat gaf ze mij op dat moment.

 

In hoeverre heeft het nog zin om met hem te praten? Is er na een jaar niet al genoeg gezegd hierover? En hoeveel stappen zijn we opgeschoten? Geen één... Voor mij is dit gewoon bevestiging dat het niet beter gaat worden en ik naïef ben als ik hierop ga zitten wachten. Ik wacht al een jaar en dat is láng.

En ja hoor, het was weer zo ver. We hadden ruzie. En het liep uit de hand. Héél erg...

 

Vanmiddag kreeg ik een smsje van een goede vriend van mij, die ik eigenlijk een beetje uit het oog verloren ben. Net als de rest van mijn vrienden, zo gaat dat kennelijk als je eenmaal een relatie hebt. Hij vroeg of ik zin had om wat leuks te gaan doen van de week, dat vraagt hij al maanden. Tot nu toe heb ik het steeds af kunnen wimpelen, maar nu moet het er toch echt even van komen. Hij smsde dat hij later even zou bellen voor het hoe en wat, meestal deed hij dat toch niet dus ik liet het voor wat het was.

 

Toen ik thuis zat, wachtend tot me vriendje thuis kwam zat ik nietsvermoedend en liefdevol te koken voor mijn schatje. Als het eten bijna klaar is, gaat mijn telefoon wee. Een sms: "ik ben bijna klaar met werken, ik ga nu naar huis om te douchen en omkleden". Het zal eens niet denk ik, vijf minuten daarvoor smsde hij nog dat hij bijna naar me toe kwam. Nou ik heb geen zin om weer op hem te wachten en koud voedsel te eten, omdat meneer nou eenmaal liever mij laat wachten dan zijn werk. Dus ik ga lekker alleen eten en Goede Tijden kijken, heerlijk dat moment. Kijken naar andermans drama en heerlijk voedsel eten, kan het nog beter?

 

Dan gaat de bel, vriendlief staat voor de deur. Hij komt binnen en ziet aan mijn lege bord dat ik al heb gegeten. Hij gaat bedachtzaam zitten op de bank. Dan begint hij over mijn verjaardagscadeau die hij nog lang niet heeft gegeven terwijl ik al meer dan een maand geleden jarig ben geweest. "Eigenlijk zou ik minder moeten werken en meer mijn best moeten doen voor jou hè?", zegt hij dan ineens.

Die woorden zetten mij aan het denken. Ik denk na over het feit dat ik me altijd uit de naad loop te rennen om het eten op het tijdstip klaar te hebben dat hij beweert thuis te zijn en het hem altijd naar zijn zin probeer te maken. Wat doet hij eigenlijk voor mij terug? Hélemaal NIETS! Nadat hij heeft gegeten gooit hij gewoon zijn bord op de grond en dondert lekker in slaap, om mij vervolgens alleen te laten met de afwas. Ik zou zo graag een jongen willen die me respecteerd en me waardeerd voor wat ik voor hem doe. Nu voel ik me eigenlijk meer zijn moeder, die zorgt dat hij zijn eten krijgt en zijn troep opruimd.

 

Hij merkt dat ik in gedachten verzonken ben en vraagt of er misschien wat is. Ja, natuurlij k! Er is zo veel mis met deze relatie! Maar dat zeg ik niet. Mijn gezicht spreekt boekdelen, gelukkig is er niets mis met mijn mimiek. "Ik zie aan je dat er wat is, kun je het me alsjeblieft vertellen?" vraagt hij geirriteerd. Na veel moeite vertel ik hem wat me dwars zit. Ik vertel hem dat ik het jammer vind dat hij meer aandacht heeft voor zijn werk dan voor mij. Dat ik graag had gewild dat hij mij ook eens in het zonnetje zou zetten. Zodat ik wist dat hij ook blij is met mij als zijn vriendin. Ik voel dat momenteel niet. Het doet me pijn. Dit is mijn eerste lange relatie en ik had er gewoon meer van verwacht. Minder ruzier en meer tijd samen. Dat is toch niet zo veel gevraagd? "Ja maar schatje, als ik niet werk heb ik geen geld!", probeert hij mij te overtuigen. Nou ik heb ook geld, maar toch werk ik geen 80 uur in de week, zoals hij. Als hij bewuster om zou gaan met zijn geld, zou hij ook niet zo achterlijk veel hoeven te werken dat onze relatie er onder moet lijden. Ik maak hem duidelijk dat als het zo doorgaat, ik vroeg of laat een andere vriend zal zoeken.

 

Dan worden we plots onderbroken door de telefoon. Mijn telefoon. Wie kan dat nou zijn? Ik hoop niet dat het mijn ouders zijn, tot ik tot mijn verbazing in de display de naam van die goede vriend van me zie staan. Ook dat nog. Opnemen of negeren? Ik kies ervoor om op te nemen en het gesprek snel af te raffelen. Maar ik had het kunnen weten, met deze vriend kan ik geen gesprek afraffelen. We hebben elkaar maanden niet gesproken, dus hij vraagt me het hemd van het lijf en terwijl de tranen me nog over het gezicht lopen van de woordenwisseling met mijn vriend, doe ik mijn best om zo vrolijk mogelijk te klinken aan de telefoon. Ik wist dat mijn vriend het niet leuk vond, maar ik was van mening dat hij in zijn positie momenteel geen recht van spreken heeft. Mijn goede vriend staat erop om van de week wat leuks te gaan doen, maar omdat ik geen tijdstip wil afspreken terwijl mijn vriend me met een chagrijnig hoofd aanstaart, blijf ik er omheen te draaien. Op een gegeven moment pikt mijn vriend het niet langer en begint zich ermee te bemoeien en roept ineens: "je zit gewoon een date te regelen waar ik bij ben!" Hij trekt weer zijn verkeerde conclusies en omdat ik niet wil dat die vriend van me hoort dat ik een slechte relatie heb met mijn vriend, ren ik snel de kamer uit. Mijn vriend volgt me, dus ik beëindig snel het gesprek met mijn goede vriend.

 

Ik draai me om en kijk vol in zijn woedende gezicht. Ik zie de bui al hangen, hij grist mijn telefoon uit mijn handen en stopt hem in zijn zak. Waarna hij vervolgens tekeer tegen me gaat hoe ik het in mijn hoofd haal om een date te plannen terwijl hij erbij zit. Hij loopt met grote passen naar mijn kamer, waarna ik hem volg. Ik vraag of ik mijn telefoon terug mag hebben. "Nee, die krijg je niet, dan kun je ook niet meer met hem bellen als ik straks weg ben" zegt hij dominant. Daar gaat hij weer met zijn machtspelletjes. Als het één ding is waar ik van door het lint ga, is dat het wel. Hij weet dat ik hem niets kan maken en dat hij in dat geval altijd wint omdat hij nou eenmaal 3 keer zo groot is als ik.

Dan volgt een worsteling tussen mij en hem. Ik probeer vol geweld mijn telefoon terug te krijgen waarna hij me vol kracht van zich afduwt. Ik beland met volle kracht op de bank, waarbij mijn hoofd nog net niet tegen de punt van de leuning knalt. Ik kijk hem vol ongeloof aan, het is niet de eerste keer dat hij zijn kracht tegen me gebruikt, maar toch kan ik het niet bevatten dat zo een grote vent een klein meisje als ik echt pijn wil doen. Als hij zoveel van me houdt als hij beweert, doe je dit toch niet?

Als ik niet denk dat het nog erger kan, zie ik dat hij ineens nóg bozer wordt als ik weer een poging doe om bij mijn telefoon te komen. Plotseling voel ik een harde vuist op mijn ruggengraat. Hij sloeg me met zo een klap op mijn rug dat ik een paar seconden geen lucht kreeg. Kon hij dan toch nog dieper zinken? Hij had me beloofd dat hij me nooit wat zou aandoen...

 

Hij weet van mijn verleden en dat ik vroeger vaak genoeg ben geslagen, ik vertelde hem alles wat ik op mijn hart lag.  Hij was mijn eerste liefde, mijn eerste in alles. Deze jongen die al bijna een jaar zo speciaal voor me is, waar ik zo zielsveel van hou... Ik nam hem in vertrouwen. Maar deze avond heeft hij mijn vertrouwen in hem voorgoed geschaad.

 

Ik ben benieuwd of ik ooit iemand in mijn leven zal vinden die wel onvoorwaardelijk van me houdt. Die blij wordt als hij mij ziet. Vraagt hoe het met me gaat en hoe ik me voel. En me niet dwingt om dingen te doen die ik niet wil. Een jongen die me respecteerd. Dat is toch niet zoveel gevraagd? Ik hoef geen gouden huizen en dikke bmw's. Ik wil gewoon liefde, veiligheid, warmte en mezelf kunnen zijn. Deze dingen horen normaal te zijn, geen onbreikbare droom.

 

Nog steeds heb ik pijn in me rug door die klap die hij me heeft bezorgd. Als ik er weer aan denk, dat hij het in zijn hoofd heeft gehaald om mij te slaan, springen de tranen weer in mijn ogen. Dat ik me zó erg heb kunnen vergissen in hem. Ik had nooit gedacht dat hij me dit zou aandoen, dit heb ik niet verdiend.

 

Al die maanden, al die ruzies, maar vooral al die mooie momenten. Allemaal voor niets geweest...

 

Na al die maanden heb ik dan eindelijk die stap gezet: ik heb een afspraak gemaakt met een psycholoog. Erkennen dat ik een probleem heb. En er ook daadwerkelijk aan gaan werken. Ik weet niet wat me te wachten staat, maar ik hoop dat ik in me hoofd een knop kan omschakelen dat ik de dingen wat positiever ga zien. Dat ik de dag begin met een lach en er ook echt zin in heb om er een mooie dag van te maken. Nu begint me dag meestal pas als mijn vriend komt. Terwijl als het "uit" is, ik aan mezelf merk dat ik makkelijk een boek pak of gewoon wat nuttigs doe.

 

Waar ik voornamelijk mee zit is dat ik teveel nadenk over wat er in mijn verleden is gebeurd. Ik zou graag willen dat ik het één en ander anders of beter had gedaan. En dat terwijl dat piekeren mijn heden verpest. Al die jaren had ik op mezelf willen wonen en nu ik op mezelf woon verpest ik het door te veel te piekeren en er niet het beste van te maken.

 

Hadden mijn ouders dan toch gelijk? Kan ik gewoon niet voor mezelf zorgen? Ik vind het moeilijk om op een dag mijn bed gewoon uit te komen en fris en energiek te bedenken wat ik die dag allemaal kan doen. Alleen als ik moet werken kom ik voor 12 uur mijn bed uit, anders lig ik er makkelijk tot een uur of 1, 2 in en als het even kan daarna ook nog een paar uur tot mijn vriend thuis komt. Meestal ga ik dan pas eten, koken en begint het leven pas. Als ik alleen ben heb ik gewoon niet de drang om voor mezelf te gaan zorgen. Ik moet vóór iemand kunnen zorgen, dan pas heb ik het gevoel dat ik het ergens voor doe.

 

Afgelopen tijd heb ik ook best wel een nare tijd doorgemaakt met mijn vriend. De nodige ups en downs. En als vluchtreactie maak ik het dan het liefste uit. Terwijl ik zielsveel van me mannetje hou, doe ik hem dan toch pijn door te zeggen dat ik liever alleen verder wil gaan. Waardoor ik ook weer denk dat hij toch beter af is zonder mij. Zolang hij maar geen pijn heeft, tis zo verschrikkelijk om hem verdrietig te zien, dat breekt mijn hart.

Natuurlijk wil ik het niet uit maken, maar soms denk ik dat we toch niet echt voor elkaar gemaakt zijn omdat we zoveel botsingen en wrijvingen hebben. Ik had gewoon gehoopt dat het allemaal wat meer vanzelf zou gaan. Ik had echt nooit gedacht dat een relatie zoveel problemen zou geven en dat het zoveel moeite kost om iets goeds te maken van een relatie. Communiceren is het sleutelwoord, maar dat gaat niet van een leien dakje bij ons. We denken te vaak het slechte van elkaar. Hij denkt dan dat ik achter andere jongens aanzit en ik denk dat hij me kwaad wil doen. We zijn de dupe van elkaars angsten omdat we in het verleden nare ervaringen hebben gehad met andere mensen.

 

Naast een heleboel nare dingen zijn er de afgelope tijd ook genoeg leuke dingen gebeurd hoor. Ik heb weer contact met een oude vriendin, daar ben ik echt heeeeeeeeeel blij mee. Een vriendin als haar vind ik echt niet nog eens.

Net als dat ik echt niet nog eens zo een geweldige gozer als de mijne zal vinden, die zoveel van me houdt en zoveel voor me overheeft. Mooie ogen waar ik in kan verdrinken en armen waar ik in kan verdwijnen :) Ik weet dat hij me niet gebruikt en echt bij me is omdat hij oprecht in mijn aanwezigheid wil zijn. In MIJN aanwezigheid en niet die van één of andere meid.. Tot op de dag van vandaag begrijp ik dat vaak nog niet helemaal...

 

We kunnen het zo geweldig gezellig hebben, als andere mensen ons zien zijn de reacties altijd dat we zo goed bij elkaar passen en zo een leuk stelletje zijn. Maar dan zijn er soms van die kleine dingen, waarna we elkaar wel zouden kunnen vermoorden!

 

Is er iemand die me dit kan uitleggen?

 

Vorige week hoorde ik bij X-factor weer dit nummer, en het maakte zoveel in me los dat ik gewoon spontaan begon te janken. Dit nummer staat symbool voor de zware en moeilijke winter van het afgelopen jaar. Als ik dit nummer hoor zie ik weer de ijskoude winter voor me. De verwarming op 25 graden en mijn kamer netjes opgeruimd. Maar ook de verschrikkelijke leegte die ik voelde. Ik was net op mezelf, dat is niet niks. Ook al had ik er zelf voor gekozen, ik voelde me soms zo somber.

 

Ook denk ik dan terug aan de mooie warme tijd die ik met me vriend had. Ook al ging het niet altijd even lekker, hij was er altijd voor me. Of ik nou depri was of niet. *het nummer staat op repeat en me ogen lopen weer vol..*

 

Inmiddels hebben we gewoon al meer dan een half jaar! Wie had dat ooit gedacht, dat ik ooit iemand zou vinden waar ik zoveel van zou kunnen houden en waar ik eigenlijk geen minuut zonder kan. Vorige week sprak ik een goede vriend van me en hij zei zelfs dat ik blij mag zijn dat ik iemand heb gevonden. Hij had het zelf vaak voor onmogelijk gehouden dat ik iemand zou vinden die bij me past. Volgens hem was ik te kritisch, stelde ik te hoge eisen en bestond de persoon die ik zocht helemaal niet. Nou ik kan vol trots zeggen dat hij het bij het verkeerde eind had!

 

We hebben de winter overleefd, ik denk en hoop dat dit één van de moeilijkste periodes uit me leven was en dat het hierna alleen maar beter zal worden. Het was aan de ene kant heel zwaar, maar ik kijk er positief op terug. In me vorige stuk schreef ik nog dat ik vaak niemand had om op terug te vallen. Dat was niet waar, ik had dat op een moment geschreven dat ik erg in een dip zat, dan zie ik alles allemaal zo negatief. Ik heb namelijk wel mensen waar ik op terug kan vallen, dat vergeet ik vaak. Soms moet ik gewoon niet zo klagen en moet ik me gelukkig prijzen dat ik mensen om me heen heb die zoveel van me houden.  

 

Nu wachten tot me mannetje thuis komt en ik lekker in um kan kruipen. :)

Je denkt na.. maar de woorden kunnen je lippen niet bereiken. "Wat is er met je? Waarom huil je?", vraagt hij me. "Ik weet het niet", zeg ik. Hij gelooft me niet, zou ik ook niet doen. Je weet waarom je huilt, duizenden gedachten spoken er door je hoofd. Maar je kunt het niet verwoorden. Is er iemand die mij begrijpt?

 

Ik kijk naar de foto van mijn moeder die ik kwijt was geraakt op mijn zolderkamer tijdens het verhuizen. Via msn heeft me broertje diezelfde foto weer naar me gemaild en me laten weten dat mijn vader diezelfde foto heeft ingescand en op de computer heeft gezet. Mijn vader had die foto dus gevonden.. terwijl ik me dood heb gezocht naar die foto, het was de enige foto die ik van haar had. Mijn vader heeft nooit geweten dat ik die foto had, het is een foto van mijn moeder en mij toen ik pasgeboren was. Toen ik een jaar of tien was heb ik die "gestolen" uit een fotoalbum bij me oma thuis toen zij op de wc zat. Heel erg, maar ik heb er nooit om durven vragen. Mijn moeder was dood, ik heb haar nooit gekend en over haar praten was ook taboe. Onzin eigenlijk.

 

Toen ik twee jaar was is mijn vader opnieuw getrouwd met mijn stiefmoeder, waarvan ik tot mijn zesde jaar dacht dat het mijn moeder was. Tot ik op een dag een trouwfoto vond van mijn vader en mijn biologische moeder bij mijn oma thuis. Ik was pas zes jaar maar ik wist meteen wat het betekende. Iets in mij wist altijd al dat ik een andere moeder had, intuitie denk ik. Ik was blij, blij dat die andere vrouw mijn moeder niet was, want ik had haar nooit gemogen. Alles viel op zijn plek. Als ze weer eens boos tegen me deed, wist ik dat ze dat deed omdat ze toch niet van me hield zoals ze van haar andere kinderen deed.

 

Jaren had ik me afgevraagd waarom dit mij overkwam. Waarom moest zo nodig mijn moeder zelfmoord plegen? Ik heb haar nooit gekend, ik was pas 7 maanden maanden toen ze een eind aan haar leven maakte. Ze was op dezelfde leeftijd als dat ik nu heb bereikt, 22, nog zo jong. De enige vraag die mij in mijn jeugd door me heen ging was: "waarom?". Waarom had ze het gedaan, ik wilde dat ik een paar jaar eerder was geboren, zodat ik er voor haar had kunnen zijn, zodat ik haar had kunnen vertellen dat er genoeg mensen op de wereld waren die er voor haar konden zijn en haar konden helpen, die niet zonder haar konden..

 

Mij werd verteld dat ze depressief was, anderen zeiden dat ze aan een zwangerschapsdepressie leed. Als jullie dit wisten, waarom deden jullie dan NIETS? Ik denk dat niemand ooit echt de reden heeft geweten waarom ze zelfmoord heeft gepleegd.

 

Terwijl ik goed naar haar foto kijk, zie ik zowat mezelf. Dezelfde glimlach, dezelfde ogen, dezelfde wangen, kaaklijn. De zachtheid waarmee ze naar mij kijkt en me vast heeft... Ze ziet er dolgelukkig uit, niets wijst erop dat ze suicidaal is. Maar deze jonge vrouw was depressief. Als zij depressief was, ben ik dat ook.

 

Zelf dacht ik altijd: ze was getrouwd, had een klein kindje een huis en een man. Wat wou ze nog meer? Nu weet ik dat al deze dingen je niet gelukkig zullen maken als je niet gelukkig bent met jezelf. In de brief die ze had geschreven, herken ik mezelf ook. Ze had altijd het gevoel dat anderen altijd precies aan haar konden zien hoe ze was. Ze was bang dat anderen door haar heen konden kijken en konden ruiken dat ze niet gelukkig was, dat ze niet sterk genoeg was. Dat ze niet de ideale vrouw was, waarvan mensen verwachtten dat ze die was. Ze was niet blij met haarzelf en hoe ze was, omdat ze niet voldeed aan haar eigen maatstaven.

 

Op die foto zie ik geen afschuwelijk mens, maar een lieve jonge vrouw die ik mijn hele leven al heb moeten missen.. dit had niet gehoeven. Het had voorkomen kunnen worden..

 

Is dit nu de reden dat ik de dag van vandaag niet gelukkig ben? Mijn hele leven mis ik al een deel van mij, ik heb me nooit compleet gevoeld. Door mijn stiefmoeder heb ik altijd het gevoel gehad dat ik niets goed genoeg deed en kon. Dat gevoel heb ik tot de dag van vandaag. ...Ik voel me nooit goed genoeg voor iets... Niet voor school, niet voor mijn vriend of wat dan ook.

 

Toen ik op de middelbare school zat, dacht ik dat ik gelukkig zou zijn als ik mijn Havo diploma had. Toen kwam de stress van de hbo, ik dacht dat ik beter kon studeren als ik op mezelf zou wonen. Ik ging op mezelf en voelde me diep ongelukkig. Toen dacht ik dat ik het beter zou krijgen als ik een vriend had die me zou kunnen steunen. Ook dat heeft niet veel geholpen. Natuurlijk heb ik veel gelukkige momenten met hem, maar ik voel me nog steeds me incomplete zelf. Wanneer houdt dat gevoel nou eens op?

Ik zit nu op het punt dat ik denk dat ik gelukkiger was toen ik nog bij mijn ouders woonde.

 

 

Alweer een tijdje niets geschreven, betekend dat dat het goed ging? Min of meer.. maar toch ook weer niet. Ik had gewoon geen behoefte om dingen te schrijven, het was te druk in mijn hoofd om zelfs maar te schrijven.

 

Ben ik er nu dan weer bovenop? Ook dat niet.. ik denk dat het zelfs veel erger is geworden.

 

Momenteel heb ik besloten om een time-out te nemen van mijn opleiding. Op een gegeven moment zat het gewoon zo vol in mijn hoofd met de gedachtes van wat ik allemaal nog moet doen, dat ik het gewoon heb opgegeven voor dit jaar. Ik heb ervoor gekozen om te redden wat er te redden valt en straks in september weer fris aan het tweede jaar te beginnen. Zonde van dit jaar? Op zich wel, maar aan de andere kant heb ik dit jaar toch weinig input op mijn school gehad. Ik kon het gewoon niet.

 

Ik ben blij dat ik dit nu voor mezelf op een rijtje heb gezet, ik heb er heel lang mee in me maag gezeten van wat ik nou wilde gaan doen. Toch voor de opleiding psychologie kiezen aan de universiteit? Of weer drie jaar pabo? Ik heb er inmiddels alweer vier jaar studie opzitten en ik ben eigenlijk nog geen stap vooruit, alleen twee propedeuses op zak. Ik merk bij mezelf dat ik steeds na het tweede jaar mijn opleiding wil staken, want wat ik nu heb, had ik ook bij mijn vorige opleiding. Ik kom er dan achter dat de opleiding toch niet alleen maar leuk-leuk is, en begin ik bij mezelf af te vragen hoe goed het beroep bij me past. Aangezien ik persoonlijkheidsproblemen heb en geen flauw idee heb wie of wat bij me past, zal dit een eeuwig proces zijn. Want ik kan wel weer aan een nieuwe opleiding beginnen, maar wie zegt dat dit me wel gaat lukken zonder problemen?

Me zus heeft me gemotiveerd om toch bij deze opleiding te blijven en door te zetten. Ze heeft me gelukkig kunnen laten inzien dat ik al in het ritme van deze opleiding zit en niet opnieuw voor verrassingen kan komen te staan. Wat wel het geval zou zijn als ik aan een nieuwe opleiding zou beginnen. Denk aan nieuwe opleiding, nieuwe school, stad, studenten, docenten, etc etc.

 

 

Hoe ik tot deze radicale beslissing ben gekomen om mijn opleiding even te staken nadat ik had besloten om toch weer de draad op te pakken en ervoor te gaan?

 

Vertel ik de volgende keer.. heb geen zin meer om te schrijven..

Ben te gestressed en opgefokt, kan me niet te lang ergens op concentreren.

 

Tot de volgende keer maar weer..